Typen zweetkliertjes

Er bestaan twee typen zweetkliertjes: de eccriene en apocriene kliertjes.
Eccriene klieren scheiden water uit dat zout en afvalstoffen bevat. De apocriene klieren worden pas vanaf de pubertijd actief en scheiden een reukloze, melkachtige vloeistof uit die door bacteriën wordt aangemaakt. De apocriene zweetkliertjes worden geactiveerd door het in het bloed circulerende hormoon adrenaline. Adrenaline komt versneld vrij in stress- situaties, en geeft zo een sein aan de zweetklieren om meer vocht af te scheiden. Waarom wij als reactie op een angstige situatie plots gaan zweten, is niet helemaal duidelijk, omdat hier slechts beperkt wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan.

Waarschijnlijk is het een overblijfsel uit een vroeger stadium in onze evolutie.
De apocriene klieren zitten vooral in de oksels, rond de tepels, de schaamstreek en de anus; sommige antropologen beweren dat het geurende zweet dat door de apocriene zweetkliertjes wordt afgescheiden een seksuele lokfunctie heeft.

Zweten mag

Zweten is heel persoonlijk. De een kan het hoofd altijd koel houden, terwijl de ander voortdurend klamme handen en een zwetend voorhoofd heeft.
Het zweet uit de eccriene zweetklieren is een reuk- en probleemloos vocht waar niemand wat van merkt en dat meteen verdampt. Een stinkende zweetgeur is het werk van bacteriën die op de huid leven en voortdurend in de weer zijn om eiwitten en andere stoffen uit het zweet om te zetten. Zij voelen zich kiplekker op broeierige plekjes onder de oksels, de voetzolen, het haar of in de hals. Bovendien bevatten deze plekken ook nog eens extra veel zweetkliertjes, wat een feest is voor bacteriën.

Deodorants en anti-perspirants

Hevig zweten is geen medisch probleem, want zweten heeft een bepaalde functie. De cosmetische industrie neemt het zweten echter heel serieus. Het is voor de meeste mensen geen kwestie om van het zweten zelf af te komen, maar wel van de transpiratiegeur. Dit genereert een grote markt voor zweetremmende middeltjes en geuronderdrukkers. Vooral de oksels zorgen voor enorme omzetten, de voeten zijn goed voor een tweede plaats. Tegen zweet- overlast bestaan er ruim ingedeeld twee remedies: deodorants en anti-perspirants.

Deodorants verhinderen de zweetafscheiding niet, maar werken in op de geurveroorzakende bacteriën, waardoor de geur verdwijnt. Er zijn deodorants zonder geur, maar de meesten voegen een geurtje toe. Een kwestie van smaak. Deodorants bestaan in de vorm van een stick, een roller, een crème en een spray (al dan niet met drijfgas). Deze laatste presentatievorm is het duurst, maar heeft wel het voordeel dat die het minste plakt.
Rollers en stick werken het best op onthaarde oksels, de werkzame stoffen komen anders moeilijk op de huid terecht. Ontharen beperkt de zweetoverlast, want bacteriën voelen zich op een naakte huid minder in hun sas. Deodorantzepen werken volgens hetzelfde principe, maar zijn voor het hele lichaam bestemd. Omdat deodorants de zweetafscheiding niet remmen, kunnen zij zo vaak als gewenst gebruikt worden. De transpiratie gaat gewoon door.

Anti-perspirants bevatten aluminiumzouten die een verbinding aangaan met stoffen uit de huid, waar ze een soort prop vormen die de uitgang van de poriën enigszins afsluit, zodat er minder vocht naar buiten kan. Daarnaast bevatten ze vaak ook nog desodoriserende stoffen.

Het dagelijks gebruiken van anti-perspirants wordt evenwel afgeraden. Voordat u deodorant of anti-perspirant aanbrengt, is het belangrijk dat u de oksels wast.

Bacteriëndodende crèmes zijn geen nieuwkomer. Een piepkleine hoeveelheid volstaat om de bacteriën die de transpiratiegeur veroorzaken te doden. De transpiratie gaat gewoon verder. Het duurt enkele dagen voordat de bacteriën zich van de slag hebben herstelt en het product opnieuw moet worden aangebracht. In de tussentijd kunt u zich gewoon wassen, omdat het product zijn werk al gedaan heeft.